Płytki ceramiczne.
Płytki mogą być przyklejone zarówno na nowym, jak i odpowiednio dostosowanym, ale starym podłożu. Podłoże pod terakotę czy płytki musi zostać poddana wcześniejszej ocenie, choćby tylko domowym sposobem. Kafle ceramiczne kładzie się zazwyczaj w kuchniach i łazienkach, czyli tam, gdzie posadzka musi być wytrzymała na ścieranie i wodę. Często układa się je w holu. Gres łatwo utrzymać w czystości, ale trzeba wiedzieć, że nie powinny być śliskie.
Płytki ceramiczne stosowane na podłogę to dobrze znana terakota, tradycyjne cotto, a także klinkier. Coraz częściej konkuruje z nimi gres techniczny dostępny na codzień nie tylko w odcieniach beżu i szarości kojarzących się z posadzkami sklepów i obiektów użyteczności publicznej.Elegancki design nada podłodze błyszczący gres. Niecodzienny renesans przechodzi jednak gres porcelanowy, szczególnie o przyjemnej i ciepłej w dotyku powierzchni satynowej, a także gres szkliwiony.
W wykończeniu nowoczesnej łazienki zanikają tradycyjne podziały płaszczyzn. Płytki mogą pokrywać tylko kawałki ścian. Granica między podłogą i ścianami przestaje być jednoznaczna. Ściany tracą cokoły, listwy i gzymsy. Nie ma strachu przed pustką i brakiem różnorodności, całe wnętrze może być wykończone takim samym materiałem. Liczy się koncepcja i oryginalność. Szuka się więc nowych charakterystycznych wzorów, kolorów i faktur płytek. Zestawienia mają być jaskrawe. Formaty, nietypowe. Jeśli ornament, to taki, który wychodzi z klasycznych ram. Płytki dekoracyjne są stosowane dowolnie, mogą nawet zajmować duże płaszczyzny. Awangardowa łazienka nie lubi udawania, awięc wszystkie atrapy kamienia, tapet, tkaniny są raczej wykluczone.
Wytrzymałość na szok termiczny. Parametr decydujący o tym, czy kafelki są odporne na szybkie ogrzewanie i nagłe studzenie. Ważny w kuchni, gdzie na przykład ciepła kropla tłuszczu może wywołać spore naprężenia, a w efekcie złamanie płytki.
Twardość. Zależy od składu płytki i sposobu jej produkcji. Stanowi o odporności płytki na zarysowania. Wytrzymałość określa się symbolami liczbowymi od 1 do 10 w skali Mosha. W warunkach domowych wystarczy symbol 5-6.
W niedużych pomieszczeniach, jeśli podłoże pod płytki jest równe i wypoziomowane, a wzór posadzki nie jest zaawansowany, płytki łazienkowe można układać samemu. W przeciwnym razie położenie posadzki lepiej zlecić glazurnikowi: docinanie płytek i ich przyklejanie na dużej płaszczyźnie, jest bardzo pracochłonne i wymaga dużego doświadczenia.
Do przyklejania płytek, jak i do ich cięcia, stosowane są określone przyrządy.
Płytki ceramiczne przykleja się do podłoża zaprawą klejową. Spoinowanie można rozpocząć dopiero po jej wyschnięciu. Jeśli użyto zwykłej zaprawy, trzeba zaczekać dwa dni, a jeśli szybkoschnącej, kilka godzin. Od prawidłowego wykonania spoin zależy, czy kafelki będą mogły się swobodnie deformować. Cienkie płytki, grubości 8-15 mm, można też układać na zaprawę klejową, pod warunkiem że podłoże jest bardzo równe.
W łazience glazura wymagana będzie II, w przedsionku, holu i kuchni, III albo IV klasa ścieralności. Klasa ścieralności. Im większa, tym bardziej płytka jest odporna na ścieranie. Parametr dobieramy ze względu na intensywność użytkowania podłogi. Jeśli we wnętrzu przemieszczamy się bez butów lub w miękkich butach, wystarczy I klasa ścieralności.
Zobacz także:
Tags: glazura, kafelki, klinkier, plytki, plytki ceramiczne, płytki kuchenne, płytki podłogowe, płytki łazienkowe, terakota